Ik ben opgegroeid met Airdale Terriers en poedels, 2 rassen die mij nog steeds erg aan het hart gaan.
Toen ik rond de 20 jaar was, voor het eerst ging studeren en mijn eerste huisje kreeg moest er natuurlijk ook een hond komen. Ik had al een kat gehad maar dat was toch ook niet zo mijn ding. Ik vind katten leuk hoor maar heb toch liever gezelschap van een hond. Op het adres waar ik destijds stage liep voor de trimopleiding werden (niet onverdienstelijk) grote poedels gefokt en geshowd. Hier liepen dus ook best wat grote poedels rond en merendeel in showtoilet. Mooi om te zien, maar niets voor mij (dacht ik.......). Tot ik een goede kennis van mij sprak die als kind van huis uit opgegroeid was met......jawel grote poedels. En wat bleek, het vooroordeel wat ik over de grote poedel had, klopte gewoon echt niet! En hoe bijzonder dat ik zelf nog steeds mensen tegen kom die tegen mij zeggen "nooit geweten dat de poedel zo'n vrolijk ras is". En dat zijn ze tot op hoge leeftijd.
En zo kwam van het een het ander. Wel wat onderzoek gedaan, en mezelf ook afgevraagd of de poedel bij mij zou passen, met andere woorden "wat kan ik de hond bieden en wat mag ik verwachten van de hond". En daar kwam de dag dat ik Bibi in huis kreeg, een grote witte poedel teef. Ik had inmiddels al een ander hondje wat bij mij was aan komen lopen, en waarvan zich nooit een eigenaar heeft gemeld. Dit was Rakker een kleine kruising Terrier. Nou en toen had ik in 1 keer 2 honden. Heerlijk!
Op de foto hiernaast (en wel uit een hele oude doos) zien jullie mij voor mijn eerste trimsalon in Deventer "de Vrolijke Viervoeter" met mijn honden Rakker en Bibi.
Bibi heeft ooit een nestje gehad waar ik zelf een pup van heb aangehouden: Vienna. En daar sloeg het behendigheid virus toe en ging ik met Rakker en Vienna wedstrijden behendigheid lopen. Bibi vond dit maar stom en ging altijd mee als mascotte. Rakker was Rakker en deed zijn naam eer aan en heeft mij geregeld het bloed onder de nagels vandaan doen halen als ze weer eens een andere richting in gedachte had tijdens een wedstrijd. Vienna daarentegen deed waar ze goed in was: racen en vooral geen fouten willen maken; een heerlijke hond om mee te werken. Tot het noodloot toesloeg en ze een lichte epileptische aanval kreeg op 3 of 4 jarige leeftijd (een van de gezondheid problemen wat wel eens bij poedels voorkomt).
Ik wilde met Vienna gaan fokken, en verder verbeteren richting behendigheid. Helaas heeft dit allemaal niet zo mogen zijn. Fokken sowieso niet en behendigheid alleen nog maar op recreatief niveau.
En dan.........je hebt de smaak te pakken en wilt graag verder in de sport. Ik ging op onderzoek uit en kwam na een speurtocht bij de Australian Cattledog uit; een ras wat mij op het lijf geschreven staat: ruwe bolster, blanke pit. Rakker werd een dagje ouder, en 3 grote poedels zou mij teveel worden in het onderhoud. Ik werd lid van de Australian Cattledog vereniging en er zou een nest geboren worden in Breda. Kennis gemaakt en ik ben enkele keren in Breda geweest toen het nest geboren was.
En dan komt de dag dat je je pupje op mag halen: en daar was ze dan Kay een blauw teefje.
Wat een verschil met de poedel maar wel een heerlijk ras om mee te werken en om je heen te hebben. Toen had ik 4 honden: Rakker, Bibi, Vienna en Kay, en het klikte ook nog allemaal.
Rakker is overleden op de dag dat prinses Amelia is geboren: 7 december 2003.
Ik geloof een jaar nadat Rakker is overleden, moest ik ook Bibi laten gaan op 12 jarige leeftijd.
Toen had ik er dus nog 2: Vienna en Kay.
Kay deed het niet onverdienstelijk met behendigheid maar op jonge leeftijd bleek al snel dat ze een hernia had en spondylose. Dus ook einde voor haar met de sporten die veel van een hond vragen. Ik deed nog wel wat obedience met haar maar het was duidelijk dat ik haar een beetje moest sparen. Ze was pas 7 jaar en wilde nog even van haar kunnen genieten.
Ze kreeg wel de nodige therapieen om haar zo zo goed mogelijk in haar spiercorset te houden.
Didge had inmiddels zijn intrede gedaan; een blauwe Australian Cattledog reu. Een ontzettende fijne hond, niet altijd de gemakkelijkste in de omgang en zeer terughoudend naar vreemde mensen maar een "once in a lifetime dog".
Helaas ging het met Kay niet goed en op bijna 11 jarige leeftijd heb ik haar los moeten laten omdat ze verlamd raakte tijdens een wandeling.
Na het overlijden van Kay was ik er wel zeker van wat mijn rassen zijn: de Grote Poedel en de Australian Cattledog, 2 totaal verschillende rassen die mij op het lijf geschreven staan.
Na het overlijden van Kay ging ik op zoek naar een andere poedel en kwam daarvoor in Dedemsvaart uit. Een fokster die mij direct aansprak en mooie honden fokt die ook nog eens willen werken.
En toen kwam Bantu in mijn leven, mijn 3e grote poedel. Wat een heerlijke hond en wat ging het goed met Didge samen. Vienna was inmiddels ook overleden op bijna 13 jarige leeftijd. Even heb ik met 2 honden geleefd, want al snel kwam de 4e grote poedel: Floyd.
Dit was niet geheel de bedoeling en ik snap nu ook dat mensen als een blok "kunnen" vallen voor een pup als ze "even" ergens op visite gaan.........ik zou een bezoekje brengen aan een fokster van de harlekijn poedel, niet wetende dat ze nog een pup had zitten van 12 weken die nog te koop was. Ik kwam bij haar binnen en Charles ( zo heette Floyd eerst) heeft alle tijd dat ik er was naast mijn stoel gezeten. Fout, fout, helemaal fout...........uiteindelijk ben ik met Charles naar huis gegaan, heb hem omgedoopt tot Floyd en had ik weer 2 poedels en twee Australian Cattledogs. Want in het jaar dat Vienna is overleden, was er ook Dinka (rode Australian Cattledog teef) die ik als pup van 8 weken uit Duitsland gehaald heb met het doel hier ooit een nest mee te fokken samen met Didge die inmiddels dekreu was. Helaas is dit nest er nooit gekomen omdat Dinka niet voldeed aan de eisen die ik zo waardeer in de Australian Cattledog. Maar ik had nu wel 2 volwassen honden; Bantu en Didge en 2 jonge honden (Floyd en Dinka)
2 jonge honden tegelijkertijd zou ik niemand aanraden, maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen. Ik voelde me een koning te rijk met weer 2 grote poedels en 2 Australian Cattledogs, de 2 rassen waar ik mijn hart aan verpacht heb.
Didge werd ouder en van hem heb ik in 2020 afscheid moeten nemen op bijna 15 jarige leeftijd. Van Bantu heb ik het jaar er na afscheid moeten nemen. Ze was nog helemaal niet zo oud met 11 jaar maar ze had waarschijnlijk SLO (een auto immuun ziekte). Floyd is in 2023 overleden, ook nog niet zo oud met bijna 12 jaar maar hij had een tumor in zijn buik.
In het jaar nadat Didge is overleden kwam Ravi in mijn leven, een black en tan grote poedel reu, en in 2023 kwam daar Mick een grote poedel reu. Dinka is inmiddels 14 1/2 jaar; een krasse, oude dame die wat milder begint te worden,
Het zal mij aan het hart gaan maar Dinka is mijn laatste ACD. Het zijn fantastische honden maar het valt mij tegen hoe er op dit moment gefokt wordt. En dan moet je keuzes gaan maken. Ik heb 3 geweldige Australian Cattledogs gehad met elk hun eigen karakter.
Ik ben voorzichtig om me heen aan het kijken wat een mogelijk ander ras zou kunnen worden in plaats van de Australian Cattledog en de Airdale Terrier blijft favoriet maar dat is ook weer een grote hond, en ik heb nu 2 grote poedel reuen die in de bloei van hun leven zijn. Kan ik een 3e grote hond bieden wat hij nodig heeft?
Van de poedel weet ik dat als ik eens wat minder tijd heb om te wandelen of om te trainen, ze zich hier makkelijk op aanpassen.
Maar hoe zal dat met andere rassen zijn? Moet ik niet gaan kijken naar een kleiner ras?
Ik ga wel voor een rashond, en houd me het liefst ver van alle honden die aan mode onderhevig zijn zoals tegenwoordig alle Doodles. Van de rashonden weten we veel, en worden er veel gegevens van bijgehouden bij verschillende data banken. Dit weten we van alle kruisingen niet.
En ik ben van mening dat we als tweevoeter altijd moeten kijken of een bepaalde hond die we op het oog hebben ook wel daadwerkelijk bij ons past, en niet wordt aangeschaft omdat de buren er ook zo eentje hebben, of dat deze in de reclames zo vaak voorbij komt.
Het internet staat vol met testen die je kunt uitvoeren voordat je een hond aanschaft, welke hond het beste bij je zou kunnen passen. Ga praten met fokkers, of eens kijken op een show en vergelijk de verschillende honden met elkaar.
En het belangrijkste is wel, jezelf de volgende vragen te stellen:
* Kan ik de hond dat bieden wat hij nodig heeft?
* Wat verwacht ik van de hond?
* Wat kan de hond van mij verwachten?
En kom je er helemaal niet uit, neem dan eens contact op met een gediplomeerde gedragstherapeut die je kan helpen met je keuze.
@Monique
Reactie plaatsen
Reacties